Araw-araw ay mahal kita,

lalong minamahal at mas mamahalin pa.

Natutuwa akong isipin na narating natin yung

ganito katagal, Magkahawak pa rin ang kamay at masayang magkaagapay.

Hindi lang pala ikaw yung kaklase

  kong payat at pinakamatangkad noon sa highschool,

Hindi lang pala kita isang beses lang makakasabay

sa biyahe ng buhay.

Ang akala ko noon, tagabura ng blackboard at tagatapon lang kita ng basura. Yun pala, Sa iyo iikot ang mundong aking ginagalawan…

dahil hindi ko gugustuhing mabuhay sa mundong ito kung wala ka.

Naging napakasaya ng 8 valentine’s day,

8 birtdays ko, 8 christmas at 8 new year..

laging tinutupad ni papa jesus ang wish ko sa lahat ng

mahahalagang okasyong ito.

… dahil

IKAW ANG PINAKAMAGANDANG

REGALONG NATATANGGAP KO

sa tuwina.

Mahal na mahal kita…

maligayang walong taon ng walang ‘sing-sayang pagsasama. Muwah!

Malutong kang humalakhak sa pagsamba sa gubat,

Na pinagkukublihan ng isang batis sa pagliyag tumatayog.

Maglaho sa lihim at samyo ng bulaklak,

At sa iyong pagbabalik mapuspos ka ng galak.

Habang nakasakay ako sa LRT at naghihintay para bumaba sa bambang station, nabasa ko itong nakadikit sa isa sa mga dingding ng tren,. Malaking tulong talaga, dahil napawi niya ang aking pag-aalala, pagkainip at pagkayamot. parang gusto ko na tuloy libutin ang buong tren at basahin lahat ng mga nakadikit na "berso sa metro" ng dahil dito. " kaya lang alam kong hindi yun madaling gawin at isa pa…"approaching bambang station…" iyan na ang paulit-ulit kong naririnig..kailangan ko ng bumaba…at sana nga sa aking pagbabalik, pagharian ako ng tuwa.

♥☺♥

Nagpapasalamat ako sa lahat ng taong tumulong upang mas madaling gumaling ang aking papa na isang linggo din nanatili sa Metropolitan Medical Center. Galing! Sa mga sobrang babait na Nurses, nakakatuwang student nurses, accommodating staff (Ms. thea at ms. richelle) at syempre kay Dra. Sia na siyang cardiologist niya, pati na rin sa super cool na si Dr. Cheng ng E.R. Thank you thank you talaga. Worth it yung ibabayad sa serbisyong ibinibigay ninyo. mahal ko na kayo!

Hmmm.. yung cutie na admitting officer dun (hahaha!) salamat sa tulong, pinadali mo ang mga bagay bagay para sa akin.

Gusto ko na sanang kalimutan, pero sige..salamat din sa health insurance ni papa (hindi ko na babanggitin kung ano) kahit maraming pagpapasakit ng ulo ang naransanan namin dahil sa inyo. salamat na din.

♥☺♥

Kung ako lang ang masusunod
Aakuhin ko ang iyong pagod
‘Di ka na muling luluha
Lahat ng ‘yong dinaldala, akin na… 

Pangalawang atake mo na ito pa, sana naman hindi na masundan pa. Alam kong mahirap kase mas marami na ang mga bawal na pagkain, bawal gawin, at bawal sabihin (hehehe!) pero isipin mo nalang, gusto ka pa namin makasama ng mas matagal..saka hindi mo pa nga nakikita yung apo mo sa akin weh.

Eto ka na naman, pinapainit mo na naman yung ulo ko. Akala ko pa naman nagkaintindihan na tayo nung isang linggo. Psensya ka na kung sinisigawan kita, kung pinipilit kong gawin mo ang isang bagay na ayaw mong gawin dahil hindi mo gustong ibaba iyang pride mo. Pero sana maisip mo, hindi naman para sa akin yung ipinapakiusap ko sa iyo. Oo pinapakiusap (hindi ka ba nahihiya na ako pa yung kailangang makiusap sa iyo?) samantalang para sa kapakanan mo yung mga bagay na dapat sana’y kusa mong gawin. Hindi ko kinabukasan ang nakasalalay dito, hindi ako mabibiyayaan kung sakaling sundin mo ang ipinapayo ng lahat ng tao sa iyo. Hindi para sa akin ito o para sa kanila. kundi Para sa iyo. iyong-iyo lang.

Pangarap kong makita kang masaya. pangarap kong hindi mo na maramdamang nag-iisa ka. Pangarap kong maging mabuti ang buhay mo. Pangarap kong matupad ang mga pangarap mo.

Pero mahirap pala na ako lang ang nangangarap para sa iyo. Gusto ko pa sanang intindihin ang mga pagkakamali mo. Pero nasasaktan ako ngayon sa mga ipinapakita mo sa akin. Hindi ko na kayang tiisin. Lagi kong sinasabi, hindiakosidarna ..hindi ako superhero. Kaya’t patawarin mo ako, dahil sa pagkakataong ito…

pagod na ako. 

                                                     Hmmm..siguro nga ms. friendship talaga ko sa totoong buhay, dahil kahit hindi naman ako palabati o palangiti sa mga taong nakakasalubong ko, (mahiyain kasi ako) mabilis akong magkaroon ng kaibigan,. at kapag sinabi kong kaibigan ko na ang isang tao, kasama na siya sa buong sistema ko.

Ako yung tipo ng kaibigang kasama sa saya at maasahang kaagapay sa lahat ng problema. Hindi man ako kunsintidor sa mga kapritso ng kaibigan ko, kakampi at ipagtatanggol ko naman siya sa lahat ng kaaway niya.

Kaya nga ngayong malapit ng sumapit ang kapaskuhan, nasasabik na akong makitang muli ang mga kaibigan ko. Alam kong mapupuno na naman ang puso ko ng galak galing sa malalakas na halakhalakan, walang sawang kwentuhan/kamustahan at higit sa lahat yakap at halik ng mga mapagmahal kong kaibigan. aysomissyouguys. xoxo

** lubos akong nagpapasalamat kay pareng  vhonne   para sa pagbibigay sa akin ng karangalang ito. salamat talaga. at kailangan ko din yata itong ipasa..kaya’t ibibigay ko siya kina: emmjaye at gracie .

Alam kong hindi naman ako ganun kaganda. Ewan ko lang kung ganyan din ang pananaw ng iba. (yeah!) Unang beses ko palang na tinignan ang mukha ko sa salamin alam kong wala akong anumang espesyal na katangian na pupuwedeng ipagmalaki. Simple lang ang hitsura ko. Ordinaryo. Maliban siguro sa isang pares ng mga matang meron ako. Madalas sabihin ng aking mga koligs na maganda daw ang aking mga mata, kahit hindi na daw ako magsalita pa, masasalamin na sa aking mga mata ang nais kong sabihin. Naipapahayag na raw nito ang emosyong nais kong iparating. Siguro nga, kase nilalakihan ko ang mata ko sa tuwing nagagalit ako at naninigkit naman sila kapag ako ay tumatawa. At dahil na rin sa sinabi nilang iyan, pumipikit ako kapag nais kong murahin ang isang kaasar-asar na tao sa harapan ko, baka kasi mabasa niya sa mga mata ko na gusto kong sabihin sa kanya ang  “isa kang baboy ramo!” tsk!

Kaya totoong nalungkot ako sa naging resulta ng isinagawang eksamin sa aking mga mata mula sa katatapos lang na physical examination namin dito sa iskul, pinayuhan ako ng opto na kailangan ko na daw magsuot ng corrective lenses. Unang letra palang kasi sa line 8 ng eye chart ay hindi ko na mabasa, sa line 7 naman ay hanggang sa pangalawang letra lang, yung pangatlo palpak na. Akala ko kasi normal lang yung nanlalabo ang aking paningin dahil sa buong araw na pagkatutok sa harap ng computer. Pati narin ang madalas na pagsakit ng ulo ko at madaling pagkapagod ay isinisi ko sa anemia,   yun pala lumalala na ang astigmatism ko, pero pasalamat parin dahil hindi  naman daw ako kailangang operahan, pupuwede pa siyang itama ng salamin sa mata o kaya naman ay paggamit ng contact lens. Kaya lang, alinman sa dalawa ay ayokong subukan.

Matigas ang ulo ko dahil ayokong sundin ang sinabi ng doktor, natatakot kasi ako na kapag nagsuot ng salamin sa mata ay hindi ko na mapigilan ang lalong pagkapal nito at tuluyan na akong dumepende sa kanya. Mula sa lolo ko hanggang sa mga pinsan ko ay nakita ko kung paano sila gawing alipin ng pagsusuot ng salamin, parang napakamiserable ng buhay nila kapag hindi nila ito gamit, ayokong mangyari sa akin ang ganoon.

Lalong hindi ko gusto ang magcontact lens, naiinis akong isipin na kailangan ko munang gawin ang maraming ritwal bago ko magamit o isuot ang isang bagay. Isa pa, mabilis akong makatulog at huwag ng sabihing tamad pa ako, ayokong maging mitsa ng tuluyan kong pagkabulag ang pagsuway ko sa mga hakbang ng tamang paggamit nito.

Mata na nga lang ang kaaya-aya sa akin, kaya hindi ko naman gugustuhing ito ay maapektuhan dahil may mali sa aking paningin. Inaamin kong nangyari din naman ito ng dahil sa kapabayaan ko; At habang sinusulat ko ito, sumasakit na naman ang aking ulo at nahihilo ako dahil nag-iiba na ang hitsura ng mga nakikita ko dito sa monitor, maiiwan akong walang pwedeng gawin kundi tawagan maya-maya ang opto at tuluyang magpaubaya sa mga paa ko papunta sa pinakamalapit na optical clinic para makapagpasukat ng tamang salamin para sa akin.

  PS.

alam kong bagay naman sa akin ang magsuot ng salamin. Ganun yata talaga, ang kagandahan ay may kalakip na responsibilad, Hindi ko nalang papansinin ang mas dadaming tao na titingin sa akin dahil dito. Sos!

* alam na alam mong takot akong mag-isa. kaya maraming maraming salamat at nagbalik ka. *

Nagulat ako nang makatanggap ng isang tawag sa telepono kahapon, Nakangiti kong sinabi ang katagang “hello” para lang pala pagkatapos ay iiyak naman ako sa mga maririnig kong salita galing sa taong nasa kabilang linya.

Matapos kong marinig ang huli niyang sinabi naputol na ang linya nang hindi man lang ako nakahuma. Hindi ako nakahirit, naiwan akong tulala at hindi makapagsalita. Halu-halong emosyon ang nadarama ko nung mga oras na iyon kaya kahit nga alam kong wala na akong kausap sa kabilang linya, hawak ko parin yung awdibito. Hindi ko alam kung bakit hindi ko iyon maibaba, kasabay ng kung paanong yung mga luha ko ay hindi rin papaawat sa pagpatak.

Korni, baduy, patawa,cheesy, name it, alam kong ganun yung mga sinabi niya. Simpleng mga salita lang din naman yung mga ginamit at hindi ko na kailangan pang halughugin ang dictionary para malaman yung mga kahulugan nila, tapos kinumpara pa ako sa mga kung anik-anik na gamit niya. Pero lahat ng iyon naramdaman ko. Bawat salitang sinabi niya naintindihan ko, bawat emosyong nakapaloob dun tumatagos sa bawat himaymay ng pusong ito. Malinaw na malinaw. Walang sobra at walang kulang.

Alam kong ang hangarin niya ay mapatawa ako, pero mas namutawi ang isang damdamin na tuluyang nagpaiyak sa akin. Ang buong akala ko kasi, matapos ang sunud-sunod na pagtatalong naganap saming dalawa, dun na matatapos iyon. Akala ko hindi na maayos ang lahat.

Salamat. Kase pinatunayan mong mali ang lahat ng iniisip ko.

Salamat. Dahil patuloy mong iniintindi ang mga kahinaan ko bilang tao.

Salamat. Nasurpresa talaga ako at napaligaya mo ng husto.

Mahal kita, kalakip ang pangakong hindi na ako muling bibitaw.

“Brownout sa aking mundo

Sa init naiinip, Sa dilim nangangapa,

Naalala tuloy kita.

Sori di kita hinabol…Sori tayo’y  malabo…”

Sori. Hindi lang isang daang beses ko nang nasabi ang salitang iyan sa iyo. Alam ko na ang pagsasabi niyan ay may kalakip na pangakong hindi ko na muling gagawin ang bagay na alam kong ikagagalit mo sa akin. Pero heto na naman ako, nagalit na naman kita. Mag-kaaway tayo at muli, magsosori na naman ako sa iyo. Pero sa ibang dahilan, ibang pagkakataon, ibang pagkakamali at ibang sitwasyon. Wala naman kasi akong alam na pwedeng sabihin o gawin kapag nakagawa ako ng kasalanan liban sa pagsasabi ng sori. Ang mahalaga, yung sinseridad dito sa puso ko.

Tama ka. Sumusobra na nga ako., daig ko pa ang naglilihi sa mga kaartehang pinakikita at pinagagagawa ko. Tulad nga ng lagi mong sinasabi sa akin, hindi na ako bata para magtantrums pa. Pero mahihimatay naman ako kapag hindi ako sisigaw, hindi ko isasambulat yung asar ko.  Kaya kahit ilang beses mong sinabing tumahimik na ako, hindi ko nagawa..me and my beautiful mouth! Ganun lang naman ako, sasabihin ko lang lahat ng gusto ko kapag galit ako tapos ayus na. okay na ako ulit.

Hindi ako marunong magkimkim ng galit. Mainitin nga ang ulo ko, pero madali rin namang mapawi iyon. OO, Maling napagdiskitahan ko yung gamut mo, nang dahil sa sobra kong asar ibinato ko sa labas ng bintana yung walang kamuwang-muwang na tableta, isang bagay na wala namang kinalaman sa tampuhan nating dalawa. walang siyang alam kundi pigilang magpantal iyang katawan mo sa tuwing kakain ka ng malalansa. Pasensya na sa antihistamine tablet na iyon, wala na kasi akong ibang nadampot hindi naman kasi pwedeng ikaw ang ihagis ko..mas malaki ka kaya kesa sa akin.

Alam kong hindi naman dapat aabot sa ganito kung tinanggap ko yung pang-aamo mo sa akin, Kaya nga lang nagmaganda pa rin ako kaya hindi kita kinausap. Kaya nung ako na yung gustong kumausap sa iyo ayaw mo na ako pansinin, pati yung alok kong imasahe kita tinaggihan mo rin at kahit pa yata mag-acrobatic ako sa harap mo hindi mo ako bibigyan kahit isang pansin.

Yun na. Alam kong napuno na kita. Kaya hanggang kaninang umaga hindi mo pa din ako tinitignan. Kahit sulyap hindi mo ako binigyan. Hindi ko naman talaga gustong mag-away tayo ng sobra, hinihintay ko lang naman na ulitin mong amuhin ako tapos okay na. Kaso ang bilis mong napagod, sumuko ka na agad. At ang masama pa nito. Mas galit ka pa sa kin ngayon.

Matitiis mo bang hindi ako kausapin buong araw? (limang oras mo na nga akong hindi kinakausap eh.) Matitiis mo bang hindi ako makita bago ka matulog? Kakayanin mo bang hindi ikaw ang gigising sa akin sa umaga para hindi ako mahuli pagpasok sa iskul? Gugustuhin mo bang uminom ng kapeng hindi ako ang may timpla? Kaya mo bang kumain sa gabi na hindi ako ang kasabay…wala nang uubos ng mga tira mong gulay. Matitiis mo bang hindi ako pautangin kapag naubos ko yung baon ko? Hindi mo ba hahanap – hanapin ang mga unan at kumot ko na sa iyo ko lang isini-share? Nanaisin mo bang hindi ko na marinig yung boses mo o kaya yung hindi mo ako makitang ngumiti?

Kaya mo ba? Matitiis mo ba ako? Gugustuhin mo bang magka-away na lang tayo?!

Kung ako ang tatanungin mo…

Hindi ko kaya lahat iyan…

Hindi kita matiis…at mas nanaisin ko pang maging kaaway lahat ng taong makakasalubong ko huwag lang ikaw. Iba kasi sa pakiramdam kapag magkagalit tayo. Malungkot ako, Madilim ang tingin ko sa mundo, Masikip at Hindi ako makagalaw.

Sana huwag ka na magalit sa akin. Sana pumayag ka na ayusin na ito. Hindi ko kayang ipangako na hindi ko na uuliting gawin yung ikinagalit mo…pero susubukan ko, yun..yung ang pwede kong ipangako sa iyo.

Kasama na sa buong pagkatao ko ang pagkakamali. Mali-mali ako diba..pero sa lahat ng pagkakamaling iyon…Ang pagdating mo sa buhay ko ang nag-iisang tama. I labsyou. I know youlabsme too.

Kaya ano pang hinihintay mo?! Huwag mo na akong tikisin, kase alam ko namang gustong – gusto mo na akong yakapin. (tamang hinala lang ito..kase malapit nang humulagpos ang huling hibla ng katinuan ko

“Maya-maya lang ay may ilaw na,

Pero sana ay malaman mo…

Magka ilaw man madilim pa rin,
Magka ilaw man, madilim pa rin kung wala ka.

 kung wala ka…”